Herkes kendi çizgilerinde o kadar yoğun ilerliyor ki, Antalya çoktan benden gitmiş, ben kopamadım biliyorum ama sıcağın bile vücudumu sarması bile beni sevdiğini gösteriyordu Antalya'nın. Şehir bile ittiriyor beni ama ben hala takılıp gidiyorum son tangolara. Hayatımda hep bir umut için yaşadım, illa bir umudum oldu, illa bir isteğim ve illa başaramadıklarım oldu. Çok istediğimin farkındayım ama çizgilerim bu kadar net olamıyor.
Bundan bi önceki yazımı sildim, gereksiz yere gene ümitlerim azmıştı. Bir an uzaklaştım sandım bu umutlarımdan.
Anladım sonu yok yalnızlığın
Her gün çoğalacak
Her zaman böyle miydi bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak Alışır her
Alışır zamanla kırılıp incinmeye
Çünki olağan yıkılıp yıkılıp yeniden ayağa kalkmak... Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbbette
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum Bulutlar yüklü ha yağdı ha yağacak üstümüze
Hasret yokluğunla ben baş başayız nihayet