Ben kendimi tanımıyorum, bunu çok iyi anladım. Son günlerde sürekli kullanıyorum, "Ben bu kadar şerefsiz miyim?", herkes her konuya açık olduğu kadar benim dokunduğum da mı kapalı oluyor yada herneyse, yanlış kelime yanlış yollara sürükler, biliyorum ki bu da beni tekrar şerefsiz yapar.

Ulan ben kızlara olan güvenimi ve arkadaşlarıma olan güvenimi askerde bitirdim. Belki bilinmiyordur, en iyi arkadaşım kız arkadaşımla birlikte olduğumu öğrendiğim gün bitti güven. Sorun şu ki benim asla yapmıyacaklarımla yargılanmam çok üzüyor beni. Yargılanma mı oda ne? Bir deyim mi?

Umrumda mı? Aslında içie dert oluyor, söyliyemediklerim ve aslında söylemem gerekenler, çok uzun değil biliyorum ama sanki konuyu çok uzatacakmış gibi gelmesi üşendiriyor aslında. Konuyu dağıtmadan tek ve net ki herkes bildiği hayatın yolundan gitmeli, arkadaş olmakla dostluğu ayırt etmeli veya asıl önemlisi ne sevgisi ne arkadaşı ne dostu? Nedir ki ya, ne yani veya asıl soru ne olmalıyım ki bana bu sebep olmamalı.

Sebep demişken, kimsenin hayatına karışmam, kimsenin yapacağın karışmam ve en önemlisi kimsenin değerini bilmem unuturum. Unuttuğum gibi yaşar giderim.

Şimdi tekrar bilmeliyim aslında. Ben gerçekten şerefsiz bir adam mıyım? Yoksa herkesin ters tarafı bana mı denk geliyor. Beklemediklerim beklenmedik laflar etmesi bambaşka tabi, ne yazık ki biliyorum ve ne yazık ki bende kattım bende kaydettim hafızama bu yaşantıda indiklerimi yükseldiklerimi. En güzel günüm bombok oldu yada olmadı, benim dengezisliğim baş gösterdi gene. Umrumda mı? Aslında olmalı ama şuan değil..

Her konumu, herkesi, her çarptığım, her yaşadığım, her arkadaşımı Antalya'da bırakıyorum..

Edit: düşündüm de, ne ya herkes kendi pisliğinde boğulsun. Çok mu temizler ya allah allah..