Bu gecede uyku tutmayacak gibi. Kafam leş gibi, sadece taşıdığım boş bir ağırlık gibi geliyor. Her düşündüğümde, her aklıma geldiğinde, özellikle ittiren yaptıklarım, onu her zaman başka bir hikayenin içinde kaybolucak şekilde yok etmek istiyorum. Sanki o yaptığım küçük boş bir hayalmiş gibi. Hayaldi, saçmaydı, hayatımdaki en gerizekalı yaptıklarımındı. Kendimi asla tanıyamadım, özellikle yaptıklarım aklıma geldiğinde. Her zaman kendimi atarım ya bir köşeye, bu sefer olmadı, attım ama paçavra gibiydi, aklıma geldikçe dudağımı ısırıyorum, gözümü kaçırıyorum, saçımı çekiyorum istemsiz, burnumu sıkıyorum, ayak parmaklarımı kısıyorum, yumruğumu sıkıyorum. Asla o ana dönmek istemiyorum, naptım ben, ne yapmalıydım da yapmadım.
Bugün, o kadar gereksiz olduğumu farkettim ki, ne geri getirebilirim ne dönebilirim ne düzeltebilirim nede bu kadar sevebilirim sanırım. Gözümden, düşümden, hayalimden yokolmaya başladığın an yaşamaya başlayacağım. Şimdilik o kadar uzak ki bu. Ne yapmalıyım bilmiyorum, başka vücut değildi silen, başka gözler değildi, yaşadklarım asla değildi, silinmeyecek kara bir delik, hatta bataklık, her çırpındıkça daha çok çekiyor ve ben bunu söküp atamıyorum. İlk defa bu kadar güçsüz çaresiz ve boş bakıyorum. Ben öyle bir sen yarattım ki bunu atamıyorum.
Çok fazla, her an her dakika her saniye hatta, çok fazla bana. Hiçbirşey vermeden o kadar çok parça aldın ki benden, onları toparlıyamıyorum. Çok fazlaca verdim, çok fazla. Geri döndürmem lazım, toplamam lazım, kendimi bulmam lazım, ben hiçbir zaman kendimi böyle görmedim, çaresiz güçsüz ve saçma. Herşey değişecek, hemde herşey, bu sadece benimle de alakalı değil.
ve bu çok kısa süre içinde olucak.