Dün akşam Kavak Yellerini izledim. Bilmiyorum kaç tane hayat vardır böyle, dizinin genelinden bahsetmiyorum. Sadece son 4- veya 5 bölümden bahsediyorum. Sadece bir hayat dolu bir insanın, herşeyi umursamaz yapanın nedenini. Sonucunu çok güzel bağlamışlar, çünkü ancak bu şekilde olan bir insan böyle çılgınca şeyler yapar. Gariptir asıl hissettiğim o değil aslında..

Şunu düşününce daha kötü oldum;

Herşeyin bittiğini düşündüğün bir an, yaptığın hatalar bi kenara, yakın hissettiklerinden yediklerinle, onun düşündürdükleriyle nerde ne zaman demirleyeceğin belli olmadan karşına umulmadık bir hayat çıkıyor. Bir sevgiliden öte, direk olarak bir hayat çıkıyor. Bu hayata sürüklenip gidiyorsun, herşey daha güzel olsun diyorsun, aşk bu işte, herşey onunla olsun..

Birden yol viraja giriyor, öleceğini öğreniyorsun, o aşk senden gidecek, bitecek herşey, en güzel yaşadıkların birden o virajda kaybolucak, hayatında kalbine en çok vuran, en çok atmasında zorlanan, en ağır en kaldırılmaz durum. Ne yaşıcaksın, son dediklerinde son olduğunda, ne söyliceksin? Ne yaşıcaksın, ne isticeksin..

Bir hayat, kaybolup gidicek, sen ne yapacaksın? Onunla ölsen onunla olabilecek misin? Onu bir daha göremeyeceksin, onu arıcaksın heryerde, her köşe de, kalktığında yastığın hep ıslak olucak, yenileceksin, olmayacak, yapamayacaksın, onsuz olmuyacak, hiçbirşey onun yerini asla ve asla tutmayacak, her yenisi onun parçalarını göstermeyecek sana,,

Ben ne yapardım bilmiyorum ama o bi kere öldükten sonra sen bin kere belki hergün ölüceksin, yaşadığın her güne lanet edeceksin..

Ben yapamazdım, bilmiyorum çok zor ya,, hem de çok zor,, gözlerim doldu bu boşluğu izlerken, çok kötü ya, umarım yaşamam böyle bişey..