Moralin ne olduğunu çözmeye çalıştım. Neydi ki, neden bozulurdu ya da neden geri gelirdi, neden mutluluk verirdi, bilemiyorum.
Moralim bozulduğunda yada genelde o kelime aklıma gelip düşündüğümde odaklanma problemi yaşıyorum. Olay aklımdan çıkmıyor, herkesin kendi doğrularında boğuşurken, bencil egoist olmam gerektiği hatırlıyorum. Her yerde yanlış yapıyorum, heryerde saçmalık.
Birden düşünmeden adım atıp sonra attığımı toparlamaya çalışıyorum. Herkes benden medet umarken ben herkese yetişmeye çalışıyorum. Herkesin bir amacı benim ise saplantılarım var. Elimden gelse diyemeceğim elimden gelen bu çünkü.
Bir elips sıkışıp kalıyorum çoğu zaman, o nu asıldıkça yörüngeden çıkacakmışım gibi hissediyorum ancak o yörünge beni mutlaka sabitliyor. Bazen buz gibi bir su akıyor vücuduma bazen ise çok sıcak. Hiçbir zaman ılık suya dokunamıyorum.
Çoğu zaman saçmalıklarla boğuşuyorum, bildiğim ve hata olduğunu tahmin ettiğim halde. Saçmalık dediğim nedir ki, saçma ne kadar anlam yükleyebilir ki yaptıklarıma. Tek bir kelime, gereksiz den fazla, akılsızlıktan az. Tahmin ne olabilirki saçma için. Herşey saçma..
Bu muydu ki moralimi bozan, yoksa atfettiğim düşüncemmiydi bilemiyorum.
Moral nedir ki bozulsun, ne anlam taşıyor ki benim için bozulması anlamlı olsun. Moralim yerinde olunca ne oluyor ki?
Nefret ediyorum, berbatım bu aralar..



Yorumlar
- Kendinden nefret ederken hata yapmaktan korkmak
kısır döngüye girmenin kaçınılmaz kapılarıdır. Çünkü nefret ve korku hep birbirini doğurur. Nefret duygusu, yenilmesi zor bir duygu olmasının yanı sıra, ister kendinden, ister insanlardan nefret et; "etmemeyi" durduk yerde başaramazsın. Kısır döngüyü yenmek için başlangıç noktası "nefret etmemek" değil, "korkmamak" olmalıdır.
Hata yapmaktan korkmazsan kendine gülümsemeyi öğrenirsin, kendine k.çınla gülersin...
Yalnızlıktan korkmazsan insanoğlunun yanlışları seni o kadar da rahatsız etmez ve onlara k.çınla gülersin :) isterlerse gelmesinler yanına, sen gülersin :)
Sen zaaflara gülümsedikçe kendin de insanlar da sana yaklaşırlar.
Çünkü herkesin dürüstlüğe ve samimiyete ihtiyacı vardır...
Ne nefret ne korku, benim için anlık duygu oluyor bazen. Ben zaten içimi döktükten sonra çoğu zaman kıçımla gülüyorum (:
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için