Benden Biraz - yLmz Seven Lights

Ben hiç böylesini görmemiştim

Vurdun kanıma girdin

İtirazım var…

Böyle başlar kendime gelmem. Köşe başından dönmem. Attila İlhan’ın ölümünden çok uzun zaman sonra şiirinin gölgesine sığınmaya çalışmam. Ezik kalmak istemiyorum aslında…

İtirazım vardı evet. Canım acıyordu. Şaşkındım. Beklemediğim yerden darbe almıştım. Elimden geldiğince iyisini yapmaya çalışırken yenilmiştim. Kabul edemezken, boynumu eğmiştim. Ulan ne olacak işte, kocaman bir şiirin içine küçücük bir aşkı sokamamıştım. İçimden geçenler, giderken geçemediğim yerlerin pencere kıyısında eksik kalıyordu. Sızlanıyordum. Eksik yazmaktan korkuyordum. Beni tanıyanların gerçek beni görmesinden çekiniyordum. Sevdiklerime cevap vermeden gülümsüyordum. Ben diyordum, ben yıllar sonra aklınıza geldiğinde beş saniyeliğine dalıp gitmenize neden olacak adamım. Ben pencere kıyısında eksik kalan şarkınızı bitirmeden uyuyamayan adamım. Kendi anılarını satan adamım. Kendine sattığı anıları ne yapacağını şaşıran adamım. Halının üzerine bira dökmesine rağmen özür dilemeyen adamım. Verdiği öğütleri kendisi tutması gerekirken nefret hisseden adamım.

Ben nereden başlayacağını bilmeyen adamım…

Gökhan ERTOSUN

Gideli uzun zaman olmadı aslında. Her günün bir başka hikayesini yaratıttım kendime. Aslında her gün başka bir gözle izledim kendimi. Biliyordum, ben gidicektim ama sen benim şehrime gelicektin. Görüşemicektik..

Her ihtimalin bir dönüşü ve benim olasılıksız dediğim her zaman beni buluşu etkilemişti. Bilmeliydim sen gelince aslında ben buradan hiç gitmeyecektim. Sesinin her dalgasında her havayla çarpışında olucaktım hep. Bir ses kadar yakın.

Belki şuan yoksun, belki en yakın olacaksın ama şu var ki sen benden ben ise senden gitmeyecektik.

uçuşsuz bir gün daha. bazı arkadaşlar hastalanmaya başladı bile, buranın havası bizi çarptı. az evvel çıkan kum fırtınası neticesinde çeşmelerden kum geldiğinden duş almak bu gün pek mümkün değil :( kulağımda emre aydın mutlu ediyor beni. sanki hapismişiz gibi memleketten gelen küçücük bir selam bile moral olmaya başladı. şimdi en sevdiğim arkadaşım en sevdiğimin yanında :) mutluyum şimdi bir an için de olsa... artık alışmaya başladık buralara, ilişkiler pekişti biraz da olsa. odalarda, kapalı kapılar ardında pişirilen yemekler mutfağa taşınmaya başladı.saçma.nasıl insanlar var ki bu hayatta???keşke herkes hümanist olsa o zaman ben çok mutlu olurdum zaten o zaman dünyada mutsuzluk olmazdı. suyumuz kalmadı birini bulup giyinip bakkala gitmek zor geliyor keşke abayamı yanıma alsaymışım ): ey sevgilim son sözüm bu mektupta ÖZLÜYORUM SENİ :)

Semiha SEVİ

dün ilk uçuş yapıldı khartumdan abu dhabi ye... sudanın en zenginleriymiş uçan yolcular, sokakta gördüğün insanlardan farklılar tabii, soğan sarımsak kokusu o kadar hissedilir değildi. gidiş 63 yolcu dönüş ferry rahattı yani. ama yapıcak hiçbir şey olmadığından sıkıcı, daha kötü uçuşlar yaptığım için eskiden eğlendim bile diyebilirim. yalnız seyahat eden ,erkeksiz,beş çocuklu kadınlar vardı mesela. ve çoğu ingilizce biliyordu. anonslar "bismillahirrahmanirrahim" le başladı hep, önce arapça sonra ingilizce. elazaz ve alaeddin yousuf bize refakat etti. fark ettim ki insanlar hep aynı benzer profiller serpiştirilmiş yer yüzüne. yani din, dil, ırk farketmiyor benzeriz hepimiz birbirimizin muadiliyiz... küçük çocuklar beyaz insanlardan korkuyorlar, dokunduğumuzda çığlıklar patlıyor kabinde (: uyku düzeni yok, yatak taş gibi, her yerim tutuldu. su bkalmadı oda da ve almaya gidemiyoruz bakkal uzak ve yanımızda erkek olmadan çıkamıyoruz. çok sıkıldım ve açım... ): Semiha SEVİ