uçuşsuz bir gün daha. bazı arkadaşlar hastalanmaya başladı bile, buranın havası bizi çarptı. az evvel çıkan kum fırtınası neticesinde çeşmelerden kum geldiğinden duş almak bu gün pek mümkün değil :( kulağımda emre aydın mutlu ediyor beni. sanki hapismişiz gibi memleketten gelen küçücük bir selam bile moral olmaya başladı. şimdi en sevdiğim arkadaşım en sevdiğimin yanında :) mutluyum şimdi bir an için de olsa... artık alışmaya başladık buralara, ilişkiler pekişti biraz da olsa. odalarda, kapalı kapılar ardında pişirilen yemekler mutfağa taşınmaya başladı.saçma.nasıl insanlar var ki bu hayatta???keşke herkes hümanist olsa o zaman ben çok mutlu olurdum zaten o zaman dünyada mutsuzluk olmazdı. suyumuz kalmadı birini bulup giyinip bakkala gitmek zor geliyor keşke abayamı yanıma alsaymışım ): ey sevgilim son sözüm bu mektupta ÖZLÜYORUM SENİ :)

Semiha SEVİ