Şöyle bir etrafıma bakıyorum bazen;
İnanılmaz yaşamlar var, herkesin yıllanmış arkadaşları, yıllanmış yerleri, yıllanmış işleri, yıllanmış düzeni veya yıllanmış aşkları var, sanırım bu düzene ben ayak uyduramadım hiç. Gariptir ki olmadıklarla boğuşup duruyorum, bunu neden yapıyorum yada neden böyle olmak zorunda artık kestiremiyorum. Sanırım yol uzunken kısalarla boğuşuyorum,,
Evet yol uzun, hemde çok uzun, ben daha başında debeleniyorum, bıraktım herkes kendi halinde, herkes kendi yolunda hatta ve hatta ben en çok yaptığım olay ise olmucak ya ben onunla oluyorum (:
Bilmeliyim ki sensin tek gerçek, bilmeliyim ki kimse senin değil, kimse de sen değil. Doğal olarak zorlamanın anlamı olmayan bir savaş içindeyim. Hep karanlık hep karanlık biliyorum ama zorlamanın anlamsız olduğu yerdeyim. Olmucak bir havadaym, zorluyorum kendimi uç noktalarda..
Okunması gerçek olmayan benim hikayelerimi yazmam gerekiyor, çok banel çok safça kelimeler biliyorum ama zorlamanında en sonundayım. Hiçbir konuyu dert etmicem, hiç bir konu etkilemicek ve en kısa sürede kendi hayat dengemi sağlıcam.
Denge çabasındayım sadece.. Yetti artık oyunlar..



Yorumlar
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için