Melankoli - yLmz Seven Lights

( Melankoliye ekledim, nedeni belli değil sadece,, biraz sitem olucak,, )

 Neden ya? Her zaman istediğimi gerçekten istemeyi bilemeyen kişiyim ben, zamansız, gereksiz, değil mi? Şu 2-3 gün de eklenenler yetmezmiş gibi üstüne üstüne yükler biniyor ve artık bunalmaktan başka hiçbir hareket yapamıyorum. Yeter ya, neden beni seçiyosun, kendine başka oyuncak mı bulamadın be hayat!!

Şimdi dersin "daha ne ki?", bişey mi gördün? Görmedim, görmek istemiyorum, bana bulaşma ya, uzak dur benden. Ben uzaktayım artık, seni istemiyorum, yorma beni artık..

Başardın herşeyi ama bu sondu, bundan sonra emin ol sadece eskisi gibi bencil birisini görüceksin. Umrumda değil hiçbirşey..

Sen yoksun artık hayat, sen yoksun.. Sadece bencil bir BEN varım artık..

Şöyle bir etrafıma bakıyorum bazen;

İnanılmaz yaşamlar var, herkesin yıllanmış arkadaşları, yıllanmış yerleri, yıllanmış işleri, yıllanmış düzeni veya yıllanmış aşkları var, sanırım bu düzene ben ayak uyduramadım hiç. Gariptir ki olmadıklarla boğuşup duruyorum, bunu neden yapıyorum yada neden böyle olmak zorunda artık kestiremiyorum. Sanırım yol uzunken kısalarla boğuşuyorum,,

Evet yol uzun, hemde çok uzun, ben daha başında debeleniyorum, bıraktım herkes kendi halinde, herkes kendi yolunda hatta ve hatta ben en çok yaptığım olay ise olmucak ya ben onunla oluyorum (:

Bilmeliyim ki sensin tek gerçek, bilmeliyim ki kimse senin değil, kimse de sen değil. Doğal olarak zorlamanın anlamı olmayan bir savaş içindeyim. Hep karanlık hep karanlık biliyorum ama zorlamanın anlamsız olduğu yerdeyim. Olmucak bir havadaym, zorluyorum kendimi uç noktalarda..

Okunması gerçek olmayan benim hikayelerimi yazmam gerekiyor, çok banel çok safça kelimeler biliyorum ama zorlamanında en sonundayım. Hiçbir konuyu dert etmicem, hiç bir konu etkilemicek ve en kısa sürede kendi hayat dengemi sağlıcam.

Denge çabasındayım sadece.. Yetti artık oyunlar..

Bu Hikaye zamanımı yansıtmamaktadır,,

Geçmişte bir kızla buluşmuştu, kızın sadece gözleri vardı belki bi o kdar da gülüşü. Bu gülüş için belki çok konu önünü engelliyordu. Açıklamak kendini anlatmak çok zordu onun için. Bunu yapmalıydı ve bu içini kemirenden kurtulmalıydı. Sürekli görüşmelerin üstüne bunu en güzel anlatıcak zamanı bulmuştu, bir ormanda yürüyüş yaparken dinlenmek için ağacın önüne oturdular. Sanırım herşey orada başlamalı veya durmalıydı. Gözlerini iyice incelemeye başlamıştı artık kızın ne dediğini duymuyor sadece gözlerine bakıyordu. Bi an için gözlerini kapattı..

Olmak zorunda..

Biliyorum, bunların hepsinin olacağınıda tahmn ettim. Aslında etmedim, nasıl olacağını belki nasıl yaşanacağını değil, heryerden üzerime gelen bir yük ve her zaman son dakikalar. Bana yapılan bir oyun biliyorum, hep sağ yumruk beklerken soldan aparkat gibi geliyor, yıkılmadm diyemem bu sefer herşey tersinde, bu sefer olacağı yok, bu sefer kurtuluşum yok, ne olucağını bilmeden devam ediyorum, nasıl olacağını bilmeden.

Tahmin de edemiyorum artık, rol de yapamıyorum, keşke dün gece uyuyabilseydim, keşke herşeyin kader çizgisi olmayasaydı, çıkar yol bulamadm bulamıyorum, zaman da diyemiyorum, son gözüktü galiba..